باور کنید من زنده هستم

من از همه شان بی سواد ترم ، تو بگو چه کنم؟

در این صف دراز که همه را نان میدهند و مقام

من از همه بی دست و پاترم ،  تو بگو چه کنم؟

حالا که در بر فرهاد کوه نکنده شیرین است

من ازهمه دنیا بی وفاترم ،  تو بگو چه کنم؟

حالا که شهر پر شده از زاهد و خدا شناس

من از همه جمع ، بی خداترم ،  تو بگو چه کنم؟

دلم گرفته از این حراف های بی سر و پا

پای منبر از همه خوابترم ،  تو بگو چه کنم؟

کنون که زبان سرخ سر سبز میدهد بر باد

من ازهمه بی زبان ترم ،  تو بگو چه کنم؟

عزیز بی رقیب دل  بگو از پا نمی افتم

دلم خواهد که بر گردم ببینم تو همانجایی

روم تا عمق چشمانت بگویم وه چه زیبایی

الا نامحرم محرم، من از عالم نترسیدم

جلو چشم هزاران تن تو را از دور بوسیدم

 تو از مردم جدا بودی تو در شعرم رها بودی

گر واعظی  دیدم در خلوتش مست هست

                        بر حرف خود سست است، گفتم خدایی هست

گر ابر به  بارش  شد، بغضش زیادش  شد

                        سیلی   به   نامش   شد ، گفتم   پناهی  هست  

گر قافیه  گم  شد ، قطعه  به  ماتم  شد

                          غم ها به خاتم  شد ،   گفتم رباعی  هست

برگی که زرد است او،جانم گرفت از او

                            با  شور پا ییزی  گفتم  بهاری  هست

گر شب شود عالم رویم به مهتاب است

                             با خنده ای پر درد گویم که مهری هست

این درد ویرانگر کوبد چو آهنگر

                                  گفتم دل آهن شو ، گفتم توانی هست

گرچشمه ها خشکید، نای  نفس برّید

                                   گفتم خوشت باشد ، آخَرسرابی هست

گر هر دری بسته درهای او باز هست

                                 گر در ببندد او دیگر چه راهی هست

این شعر قذیمیه گفتم این روزا که شعر تشریف نمیاره به ذهن ، وبلاگمون خاک نخوره

دوست دارم...

گفتی که شعر با قافیه آهنگ دارد

اما من از بند بی احساس بیزارم

ای طلوع شب های خواب آلوده من

من از اینکه نمی بینم تو را بیزارم

تو از پرواز احساس   می ترسی

من از ترس و یکجا نشینی بیزارم

من از لحظه های خاموش زندگی

من از هیچ و پوچ بودن ها بیزارم

سار کوچکی پشت شیشه یخ زد

من از یخ زدن احساس ها بیزارم

من  از دیدن  دروغی  با  لبخند

من از مرگ  صداقت ها  بیزارم

گویند آدمی را گندمی خاکی کرد

من از لحظه های غفلت وار بیزارم

به گل نوشکفته نگویید عمرش را

که من از چه می شود فردا!! بیزارم

نوبت  تعویض  بند  و  قافیه  است

چون که من سنت شکنی را دوست دارم

به خورشید نگویید که روزی می میری

که من زندگی تا مرگ را دوست دارم

حرف  نا گفته یک  عمرم  را بشنو

تو را با توان بی نهایت دوست دارم

پس از مرگم بر سر قبرم  نویسید

من جهنم  را با  خدا ، دوست دارم

اگر این شعر به دلت  ننشست  بگو

که من رفیق بی کلک را دوست دارم